Ulubiony serial brazylijski, odcinek n-ty

Prezydent Bolsonaro oznajmił, że zamierza wskazać swego syna, Eduardo Bolsonaro, na ambasadora Brazylii w Waszyngtonie. I że w tym projekcie nie dostrzega nepotyzmu.

Ów syn ma 35 lat, jest posłem federalnym i falę krytyk odpiera przypominając, że ma wykształcenie, jest adwokatem, zna portugalski, hiszpański i angielski, był wiele razy w Stanach, czasami jako turysta, czasami pracując. I w jednej ze swych mów oznajmił: „jestem prezydentem Komisji Stosunków Międzynarodowych, mam obycie w świecie, już byłem na wymianie [zapewne studenckiej?], już smażyłem hamburgery w Stanach Zjednoczonych, w zimnym klimacie Maine, stanu graniczącego z Kanadą, w zimnie Kolorado, tam na pewnej górze”.

Na co, nie tracąc czasu, odpowiedział właściciel „Bar do Omar” z Rio de Janeiro, miejsca uczęszczanego przez ludzi określających się jako lewicowcy. Zamieścił na Twitterze ogłoszenie: [PRACA] Zatrudnimy pomoc kuchenną z doświadczeniem w dyplomacji.

A minister Infrastruktury też przysparza kłopotów. W marcu prezydent oznajmił, że nakazał natychmiastowe anulowanie instalacji 8 tysięcy nowych radarów na szosach federalnych, bowiem jego zdaniem ich znaczna większość ma służyć jedynie wpływom finansowym do skarbu państwa. A ten minister ogłasza, że z zamierzonych 8 tysięcy, co najmniej 4200 mają być zainstalowane jeszcze w tym roku. I upiera się, że radary pomagają w pomniejszeniu liczby wypadków i ofiar śmiertelnych na szosach federalnych.

Nie jest łatwo rządzić krajem z tak małym zrozumieniem dla genialnych projektów.

Na dobitkę, nowe rewelacje z Vaza Jato (skoro Lava Jato oddaje się po polsku jako Myjnię, to może zaproponuję dla Vaza Jato termin Wylewnia?) ujawniają, że prokurator Deltan Dallagnol rozważał z żoną w końcu 2018 roku co zrobić ze swoją nową popularność uzyskaną w procesie przeciw Luli. I ze swymi kolegami zamierzali „organizować kongresy i spotkania i zarabiać, no nie? Dobry sposób, żeby wykorzystać nasz networking i oglądalność”. Martwił się, że założenie „instytutu bez celów dochodowych” i pobieranie wysokich honorariów za wykłady unikało by krytyki, ale nie zyskiwało by się dostatecznie, więc rozważano jakieś spółki z istniejącymi firmami.

Te lewicowe psujki zawsze staną okoniem w pomysłowych przedsięwzięciach. Nawiasem, nie jest zbrodnią zamienianie popularności na pieniądze, przecież zwrot „popularność” można przykroić, by była „pula” ale trzeba się spieszyć, żeby ją zgarnąć.

No i jak to pouczała mnie moja babcia (choć sądzę, że nie o pieniądze jej chodziło): „są rzeczy, które się robi, ale po co o tym mówić?”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s